นั่งดูรูปเก่าๆ

นึกขึ้นมาได้ว่าไม่เคยเขียนถึง"พวกมึง"เลย

กูไม่เคยพูดอะไรจากใจกูกับพวกมึง

พวกเราอาจจะรู้จักกันด้วยความบังเอิญ...

จากความทรงจำของกูนะ กูว่าสิ่งที่ทำให้พวกเรารู้จักและมีโอกาสคุยกันคือ "โต๊ะอาหาร"

พวกมึงยังจำกันได้ใช่ปะ โต๊ะอาหารริมสุดติดห้องธุรการ

กูอยากขอบคุณแม่งมากๆที่ทำให้พวกเราได้เป็น"พวกเรา"

ตลอดชีวิตของกู กูไม่เคยคิดเลยว่ากูจะมีเพือนกลุ่มที่สนิทได้ (จริงๆนะ)

แต่สุดท้าย...ไม่ว่าด้วยอะไรก็ตาม...กูก็ได้รู้จักและ"สนิท"กับพวกมึง

กูไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆว่ะ แต่ก็อยากจะพูด...

เอาเป็นว่าพวกมึงเติมเต็มชีวิตในสาธิต ปทุมวัน ไม่ใช่สิ ชีวิตของกู ให้มีสีสันมากขึ้น

ถ้าไม่มีพวกมึง กูคงไม่รู้จักอะไรหลายๆอย่าง

กูคงไม่มีเพื่อนทำอะไรบ้าๆบอๆด้วยกัน

กูคงไม่มีเพื่อนมานั่งที่โรงเรียนช่วงปิดเทอมด้วยกัน

กูคงไม่มีเพื่อนนั่งกินข้าวเที่ยง ยืนรอกันทุกเที่ยง

กูคงไม่มีเพื่อนไปร้องคาราโอเกะด้วยกัน

กูคงไม่มีเพื่อนแอบหนีขึ้้นดาดฟ้าตึด1ด้วยกัน

กูคงไม่มีใครให้โทรหาเมื่อไรรู้จะไปอยู่ไหน

กูคงไม่มีเพื่อนทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกันแบบนี้

และที่สำคัญกูคงไม่มี"พวกมึง"ถ้ากูไม่ได้รู้จักกับพวกมึง

ถึง ตอนนี้กูก็เริ่มจำอะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับชีวิตช่วงนั้นไม่ค่อยได้แล้ว เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นก็คงเหลือแต่ภาพถ่ายที่พวกมึงถ่ายๆกันที่จะทำให้ กูนึกถึง"พวกมึง"ได้เสมอ

แม้ตอนนี้พวกเราอาจจะเริ่มห่างเหิน ไม่ได้เจอกันทุกวัน ไม่ได้บ้าๆบอๆด้วยกัน ไม่ได้มานั่งหมักด้วยกัน ไม่ได้ถ่ายรูปด้วยกัน

แต่กูก็อยากจะบอกว่ากูไม่เคยเสียใจเลยที่กูได้รู้จักพวกมึงทุกคน จริงๆนะเฟ้ย

พวกมึงคือเพื่อนกลุ่มที่กูสนิทมากที่่สุด  และก็จะเป็นกลุ่มที่สนิทตลอดไป

พีท

0:45

25 ตุลาคม 2551 

ปล. 1.อย่าหาว่ากูน้ำเน่าเลย นั่งฟังเพลงบิ้วท์อารมณ์อยู่ตั้งนาน

     2.รูปอาจจะมีไม่ครบทุกคน กูก็พยายามหาอันที่มีครบเท่าที่กูทำได้